Grappa (Hoogeveense Courant 22.3.2013)

Meestal leest u van mij wat verhaaltjes die, afgezien van de af en toe ontbrekende diepgang, maar weinig over mijn dagelijkse leven vertellen. Meestal wel doorspekt met mijn mening over de hedendaagse wielerwereld waar ik nu eenmaal mijn hart aan verpand heb. Maar de sport zit in een negatieve spiraal en ook mijn dagelijks werk kent hede ten dage weinig positieve berichten. Stijging van het aantal faillissementen, oplopende huurachterstanden en steeds maar weer opgerekte betalingstermijnen. Laat mij als deurwaarder hier eens een ander verhaal vertellen.

Ik stel u voor aan Leo. Leo was een bonvivant met een kijk op de wereld die niet door iedereen gedeeld werd. Hij was creatief en zeker intelligent, maar erg op zichzelf. Vanaf zijn ‘studententijd’ ging het mis met hem. Leo was het type die in zijn eentje de exploitatie van een middelgroot café draaiende kon houden, met alle gevolgen van dien. Leo wisselde studiefinanciering voor sociale uitkering en liep door de straten van het dorp als een koning. Iedereen mocht Leo, natuurlijk.

Zoals ik wel vaker ervaar was het bestedingspatroon van Leo niet afgestemd op een zelfstandig leven. Al gauw bleek dat (onder andere) de huur een sluitpost in zijn begroting was. En zo iedere maand weer opnieuw. Toen ik hem op een koude vrijdagochtend van zijn bed moest lichten en hem duidelijk moest maken dat er een ander slot op de deur zou komen, brak er wat. Hij verdween en maandenlang hoorde ik niks van hem. Pas nadat ik de verkoop van zijn door mij in beslag genomen inboedel had aangezegd, verscheen hij weer op mijn kantoor. Te laat, want inmiddels hadden vele schuldeisers zich bij mij gemeld en werd ik gedwongen om voor een groot aantal crediteuren de verkoop door te zetten. Leo was boos, verwenste mij naar een andere zijde van deze wereld maar moest wel eerlijk bekennen dat er ook geen houden meer aan was. Leo verdween en vele jaren hoorde of zag ik niets meer van hem. Waar blijft dan het positieve in dit verhaal, zult u denken?

Een tijdje geleden ben ik met vrouw en kinderen in een klein gezellig restaurantje. Redelijk uniek, want er is maar weinig wat we alle vier lekker vinden. Daarom eten we eigenlijk ook nooit zo vaak buiten de deur. Buiten het uitstekende menu en de geweldige bediening was het restaurant volledig uitverkocht en waren er genoeg mensen aan de bar, in afwachting van een vrij tafeltje. Na het afrekenen begrepen we dat ‘de loop’ pas een paar jaar in het restaurant zat. Nadat de nieuwe eigenaar de zaak had overgenomen van een oude, jawel, uit een faillissement. Ach, u hebt aan de verhaallijn al wel begrepen wie die nieuwe eigenaar was. Mijn Leo! Even dacht ik dat ik, toen hij me zag, een klap voor mijn kop zou krijgen. Maar hij sloeg me op de schouder en grijnsde van oor tot oor.

Ik ben nog wat blijven hangen en pas nadat de lichten al lang uit waren en al het personeel naar huis, hebben Leo en ik ook afscheid genomen. We hebben oude koeien uit de sloot gehaald, foto’s van elkaars kinderen laten zien en een fles grappa leeggedronken. Moe maar voldaan ben ik mijn bed ingekropen. Mijn levensles weer geleerd. Volgende week opnieuw eten bij Leo.