Vakantiegroet!

(“Oh, the pictures have all been washed in black”)

“Hey Klaas!

Alles goed met je? Hoor op het nieuws, dat het daar al lekker koud aan het worden is! Denk je dat je daar nog ergens wat thermo-ondergoed kunt kopen? Dat ben je namelijk vergeten! Het was ook zo hectisch allemaal, jouw vertrek…! Nee, ik ben niet meer boos en zeker niet op jou. Ik begrijp de druk die er op je gelegd werd. Hoewel ik toch wel vind, dat we, als je weer terugbent, er nog eens goed over moeten praten.

Ik heb je advies gevolgd en heb direct een afspraak gemaakt bij de huisarts. Heb die beste man nog nooit zo ernstig naar me zien kijken. Bloed afgenomen en gecontroleerd en wat denk je…? Ik mankeer helemaal niks. Na twee bezoeken heeft hij me doorverwezen naar de lange bank. Hahaha, grapje, Klaas. Die psychologen werken tegenwoordig niet meer met lange banken. Gewoon design-interieur en een Nespresso-apparaat. Inmiddels kom ik daar zowat elke dag, maar ik moet dan ook wel bekennen dat ik er baat bij heb. Althans, zo voelt het. Want eigenlijk zegt hij niets anders dan dat jij deed. Ik moet me niet zo aanstellen. Ik moet uitgaan van mijn eigen kracht. Mijn competenties zoeken. Mijn zwakke punten onderkennen. En zo. Ik begrijp eigenlijk maar half wat hij me allemaal vertelt, maar hij heeft wel een leuke secretaresse, weet je!

Daarentegen roept mijn vakbondsman juist, dat ik op de barricade moet gaan staan. Mijn positie veilig moet stellen. Een rechtszaak moet beginnen. Zucht. Ik slinger van oost naar west en van noord naar zuid met mijn gevoelens, Klaas. Eén ding is zeker: zonder jou ben ik alleen.

Heb ook geprobeerd om eens wat anders te gaan doen. Lange wandelingen aan het strand. Dom televisie kijken. Broccoli eten. En een cerveza drinken bij Juan, die mij op alle manieren ondersteunt. Ook daar ga ik dan maar iedere dag heen.

Je moet de groeten hebben van Emilio. Ik trek veel met ‘m op. Heb nooit beseft dat hij ons zo graag zag gaan. Hij is best ondeugend, kan ik je vertellen. En dat heb ik niet eens van mezelf! Manuela vertelde me gisteren met rode wangen dat, nu de stallen toch drie weken leeg staan, hij daar meer activiteit heeft dan alleen het schoonmaken!

Jouw telefoontje gisteren deed me goed. We zijn ook al zo lang vrienden. Maar doe me een lol en praat me alsjeblieft niet meer over “de kleur”. En dat ik me ook best (met vegen en wat blauwe schmink) aan had kunnen passen. Net alsof jij zo lekker bij de tijd bent met al dat haar en je oubollige kleding. Neem voortaan gewoon je Ipod mee, in plaats van die Flexaverf-gouden stok.

Ik peins me suf de laatste dagen na je vertrek. Wat een onnozel gedoe en wat een nog onnozeler discussie in dat platte land. Het houdt maar niet op, lijkt het wel. Ben ik daarom nu thuisgebleven? Zo onrechtvaardig. Natuurlijk weet ik dat argumenten als “traditie” en “folklore” ons naar de buitenwereld toe altijd geholpen hebben en nu ter discussie worden gesteld. Dat kan me ook allemaal niet zoveel schelen; onze samenwerking blijft gewoon lekker plat en hypercommercieel. Maar een slavenrol…? Ikke? Tsss… net alsof niemand doorheeft, dat ik thuis de broek aan heb. En niet jij, Klaas. Je moet eerlijk zijn!

Ach, ik neem het er maar eens van. Per slot van rekening is een vakantie voor mij ook niet zo verkeerd. Aldus mijn psycholoog. Heb vanmiddag met Manuela afgesproken om naar Juan te gaan.

Hey Klaas, doe je ding daar, man! En veel plezier met de kids! Tot over een paar weken. Kan haast niet wachten tot je weer terug bent. Groeten,(Zwarte) Piet”