Saarburg

“I’m older now, but still running against the wind”

“Hier in dit licht zijn we nauwelijks ouder”

Juli 1987.
Een aantal opgeschoten jongens reizen met een gehuurde auto en een vouwwagen van één van hun ouders in de richting van Italië voor een vakantie. Om het rijden niet te lang te laten zijn, maken ze een tussenstop in Saarburg, vlak onder Trier, niet eens zo ver Duitsland in. Een prachtig mooi vakantiepark boven op een (Wars-)berg, met schitterende vergezichten en alle moderne faciliteiten. De geschiedenis vertelt, dat ze Italië nooit hebben bereikt!
Ik kon toen onmogelijk beseffen, dat het de start was van de belangrijkste fase uit mijn leven.

Tuurlijk, het was daar prachtig. Heuveltjes, riviertjes, wijnvelden en de heerlijke stad Trier in de buurt. Maar het waren die 20/25 andere leeftijdsgenoten die samen met mij aan het werk kwamen op dat vakantiepark, die het echt speciaal maakten. Voor mij betekende het een plekje als barkeeper in een toen nog bruin café op de camping. Gelooft u mij: nergens leert men meer dan in de horeca! Het plezier dat we met elkaar hadden maakte dat we allemaal – zonder er bij na te denken – toezegden om iedere vrije minuut die we hadden daar aan het werk te gaan. Jarenlang.

De 6 jaar VWO-Duits kon in de prullenbak en pas daar heb ik de taal leren spreken. Al snel dikke maatjes met de plaatselijke bevolking, zodat ik me vlug geen toerist meer voelde.
Snoeihard werken, maar tegelijk genieten van de vrijheid. Alle wijnfeesten in de regio bezocht. En als ik alleen wilde zijn gewoon midden in de nacht naar Trier om in “Korrekt” (het bestaat al lang niet meer) te genieten van de gemêleerde bezoekers daar. Of met een fles wijn de Trierer heuvels in om onder de Mariensäule met m’n muze te genieten van het uitzicht over de oudste stad van Duitsland. Om vervolgens samen tot het ochtendgloren door de stad te “bummeln” om tegen 05.00 uur bij een bakkertje wat warm brood te scoren, te ontbijten en met de trein weer naar Saarburg te reizen, zodat ik tegen 10.00 uur weer fris aan het werk kon! Zucht, wat een mooie tijd…

Ik leerde daar hoe het leven in elkaar stak. Leerde hoe ik om moest gaan met andere mensen; leerde met name van hun verhalen. Leerde dat niets voor niets is en dat, wil je iets bereiken, je iets graag moet willen en er echt iets voor moet doen. Leerde, dat toeval niet bestaat. Vriendschappen uit die periode blijken vriendschappen voor het leven. Relaties, huwelijken, kinderen en de vreemdste samenwerkingsverbanden. We wonen kriskras door het hele land, maar zien elkaar nog regelmatig en in de moeilijke tijden waarin ik me de laatste jaren bevind, prijs ik me regelmatig gelukkig met hun aanwezigheid en hun onvoorwaardelijke steun.
Mocht u als lezer behoefte hebben om daar eens te gaan kijken: mail me eerst. De kans is dan erg groot dat we elkaar daar tegen gaan komen!

Augustus 2019.
Ik kijk naar dezelfde rivier, naar dezelfde berg en dezelfde ruïne boven de Altstadt van Saarburg. Alles is alleen maar een beetje ouder geworden. Vanavond even in Mannebach schnitzeltje eten in de binnenplaats van de Brauerei. Morgen naar Steffi bij Othegraven in Kanzem. Dan het Karl Marx-huis en het Weinhaus in Trier voor een lekker drankje? Ach, er is hier zoveel waar ik gelukkig kan zijn. De sfeer hangt er nog; mijn gevoel is hier nog steeds op zijn best. Ken hier de weg, zeker net zo goed als thuis. Mijn moeder en ik zitten aan de oevers van de Saar op het terras, kijken elkaar aan en we heffen eensgezind ons glas. Met enige weemoed proosten we samen op het leven.
Glück auf!