Max

“Better stop dreaming of the quiet life,
‘cause it’s the one we’ll never know”

In de tijd dat ik nog columns schreef in de krant, was de eindredacteur mijn geweten. Hij liet me haarfijn en subtiel weten wanneer ik “stond” en dat ik vooral moest zorgen mijn deadline te halen. Nu, met hedendaagse blogs, is frequentie een woord dat enkel bestaat in de structuur van mijn eigen leven. En daar ontbreekt het nog wel eens aan! Ik ga mijn best doen om met enige regelmaat wat te schrijven. Ik ben deze blog begonnen met over mijn gevoel te schrijven. Welnu. Het volgende gebeurde me onlangs.

Ik stel u voor aan mijn vriend Max. Max is een Nederlandse ondernemer, die het in het buitenland hartstikke goed doet. Een kerel met een zeer sterke eigen mening. Een selfmade man die nog steeds machtige principes hanteert waar niemand aan kan tornen. Als hij iemand niet mag, is dat voor het leven en verandert hij niets aan zijn mening.

Ik heb Max nu zo’n drieëndertig jaar geleden leren kennen. Hij is geboren in het gedeelte van Nederland dat uiteindelijk mijn woonstede is geworden en ik mocht toen al graag met hem op stap. Waardoor ik ook langzaam de mensen om hem heen heb leren kennen, waaronder zijn leermeester John uit het westen van Nederland. John, die Max begeleidde naar zijn eerste echte bedrijf. Ik heb John al zeker 28 jaar niet meer gezien.

Onlangs was ik op BBQ-uitnodiging met een paar anderen weer eens bij Max. Wel een stukje rijden want hij woont niet naast de deur, maar de Brabander zegt “dan hedde ok wa”. Na wat wijn kwamen de onvermijdelijke oude koeien en tot mijn verbazing wist Max me tot mijn enthousiasme te vertellen dat John opnieuw een horecabedrijf was gestart, helemaal niet zo ver verwijderd van mijn mooie dorp. “Maar”, zo verklaarde Max, “daar ga ik niet heen. Hij heeft me op mijn ziel getrapt.” Vol ongeloof hoorde ik zijn verhaal aan. De blik in de ogen van Max’ broertje zei me genoeg. Doe maar niet; verspilde moeite. Het bleek, dat Max John ook al ruim 20 jaar niet meer gezien had…

Wat heb ik toch vele, vele avonden en nachten met Max en John aan diverse barren uit/in alle windstreken doorgebracht. Discussiërend over ondernemerschap waar ik toen, als kersverse Nijenrodiaan, natuurlijk alles van af wist. Ach, wat was ik groen en moest ik nog veel leren. We gingen met elkaar op stap, zwierven door Nederland, België en Duitsland, ja, ik heb zelfs eens in Eindhoven moeten getuigen in een onzinnige, onschuldige rechtszaak tegen John. Leven in een roes, uit wetenschap dat we “larger than life” waren en alles aan konden. Ik kon maar niet begrijpen, dat Max zonder zelfs maar een goed gesprek John aan de kant had geschoven.

Geenszins wierp deze openbaring een smet op de BBQ-avond. We dronken en we aten en we hadden de grootste lol. Mooi om alle verschillende ervaringen en onze kijk op het leven uit te wisselen en om te constateren dat er heus meer moest zijn tussen hemel en aarde. Met wat weemoed en een dikke knuffel namen we aan het eind van de avond afscheid van elkaar. Max keek me aan en vroeg me wat schuchter of hij, als hij weer in de buurt zou zijn, mij kon bellen om een hapje te gaan eten bij…John!

Nadat we uiteindelijk in bed lagen ben ik in slaap gevallen met diezelfde glimlach die ik had toen ik bij Max in de auto stapte. Met mijn gevoel zit het de laatste tijd wel weer snor. Volgende week eens een tafeltje reserveren bij John!