Gevoelsmens

“We’re caught up in the dailies
and an ever changing mood”

Opvallend hoe vaak ik de laatste jaren spreek met mensen die met me begaan zijn. Mensen die verklaren met me mee te voelen; het begrip “gevoelsmens” zal wel een beeld zijn van deze tijd. Er wordt breedvoerig gesproken over emotie, gedachten en verlangens. Iedereen vind je aardig, leeft met je mee, maakt zich zorgen over je en empathie is ineens geen moeilijk woord meer.

En ach, natuurlijk is het dikke prima om je gevoel te delen of er over te praten. De Nederlandse wereld is in de laatste 20 jaar al individualistisch genoeg geworden. Maar het gemak waarmee sommigen menen zich mijn gevoel eigen te hebben gemaakt, stuit me af en toe wel eens tegen de borst. Ik heb bij mezelf al heel veel jaren geleden moeten constateren, dat de hooggevoeligheid die ik bezit een gigantisch obstakel kan zijn. Het heeft me in ieder geval bijna vijf jaar gekost, voordat ik weer de spreekwoordelijke pen durf op te pakken om verhaaltjes te schrijven en om dingen te delen.

Ik vraag me af hoe de moderne “gevoelsmens” zou omgaan met alle spanningen in een ruimte waar veel mensen zijn. Ik vraag me af hoe de moderne gevoelsmens zou reageren op emoties als angst, onzekerheid, verdriet maar ook plezier van een ander die rechtstreeks overslaat op een lichamelijke reactie bij hunzelf. Waardoor ze wel eens een paar nachten slecht zouden kunnen slapen. En ik vraag me af hoe diezelfde moderne gevoelsmens zou omgaan met het gevoel dat hij of zij bedrogen wordt of gaat worden door datzelfde, eigen gevoel. Denk daar allemaal maar eens over na, gevoelsmensen. Om knettergek van te worden. Toch?

Ik voel me gezegend met een aantal oude en zeer goede vrienden en vriendinnen. Wiens emoties ik evenzogoed voel maar waar ik makkelijk mee om kan gaan. En van wie ik de lichamelijk reactie zonder een kik te geven accepteer, omdat er nu eenmaal een sterke band is. Een band die weliswaar onvoorwaardelijk maar door mij niet uit te leggen is, overigens. Toen ik in een van de drukste en meest emotionele weken van mijn leven (vlak voor mijn huidige vakantie) onverwacht op een avond met zo’n vriend in een chinees restaurant in Zwolle terechtkwam, wist deze te vertellen dat het in sommige gevallen beter is om simpelweg om te draaien, weg te lopen en nooit meer achterom te kijken.

En dat is voor mij best lastig, want ik interesseer me voor mensen. Mag graag omgaan met mensen. Luisteren naar mensen. Maar net als mijn vader destijds krijg ik steeds meer vragen om hulp of aandacht van anderen die het lastiger hebben dan ikzelf. Wiens emotie ik vervolgens opzuig. Waardoor ik het weer voor de kiezen krijg en veel tijd nodig heb om te herstellen. Terwijl ik met mijn eigen vragen en met mijn eigen gevoel blijf zitten, omdat daar nu eenmaal geen tijd voor is. En dat wil ik allemaal niet meer.

Conclusie. Mocht u met mij in aanraking komen en mocht ik ineens omdraaien, weglopen en niks meer van me laten horen: wees dan niet ongerust en maak u geen zorgen. Of ik meld me op termijn wel weer een keer, of ik doe dat niet. Ik neem aan, dat ik dat niet uit hoef te leggen. U bent toch immers gevoelsmens genoeg om me te begrijpen..?